«Εθνικισμός» made in «Hellas»

Έχω την εντύπωση ότι οι Έλληνες «εθνικιστές» δεν είναι καν εθνικιστές. Παρτάκηδες είναι. Κι ο ατομικισμός, αν μη τι άλλο, βρίσκεται σε αντίθεση με τον εθνικισμό (αφού το «έθνος», όπως κι αν οριστεί, αποτελεί κάποια συλλογικότητα), όχι; 

Όλοι είμαστε μία φάτσα στο πλήθος. Κανείς μας δεν είναι μία φάτσα.

Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στην Αγγλία. Η πρώτη μου νύχτα, νομίζω, έξω εκεί – αν όχι, από τις πρώτες. Πήγα να παραγγείλω ποτό στο γεμάτο από κόσμο μπαρ. Ζήτησα ένα τάδε.

Η Τζούλι ήξερε τον φονιά της – ο καλός οδηγός τον λίθον βαλέτω

Το παραπάνω βίντεο, το είχα δει πριν από χρόνια στην αγγλική τηλεόραση και μου έχει μείνει αξέχαστο. Πόσοι θεωρούν τη ζώνη ασφαλείας στο πίσω κάθισμα διακοσμητική, πόσοι δεν τη φορούν ούτε μπροστά.. Το αναζήτησα πάλι χθες το βράδυ, και με έβαλε σε περισσότερες σκέψεις.

Όταν ταυτίζεται η «οικονομία» με την «αγορά» - ή ποιος αποτελεί τον «οίκο»

Γιατί πρέπει να επιβιώνουν οι επιχειρήσεις που μπορούν να το κάνουν μόνο αν προσλαμβάνουν σκλάβους;

Τι πιστοποιητικά είναι απαραίτητα, για έκδοση άδειας διακίνησης ιδεών;

Γιατί πρέπει να με «προστατέψεις» από την «έκθεσή μου» σε αυτά που θεωρείς «επικίνδυνες ιδέες» (τι κάνει μία ιδέα «επικίνδυνη»;), «χαμηλού επιπέδου», «προσβλητικά», «εκ του πονηρού» και μου στερείς την επιλογή να κρίνω και να αποφασίσω από μόνη μου για εμένα, αν είναι τέτοια; 

Ο «κανακάρης»

Γυρνάει στο κεφάλι μου εδώ και καιρό. Περί ανδρών ο λόγος. Περί συμπεριφοράς των ανδρών. Περί ανδρών και των σχέσεών τους με τις γυναίκες. Ελλήνων, επειδή αυτούς έχω ζήσει περισσότερο κι επειδή δεν μπορώ να βγάλω παγκόσμια συμπεράσματα από ένα δείγμα αλλοδαπών, μικρό σε σχέση με τον πληθυσμό τους. Τους Έλληνες, όμως τους ζω, προσωπικά ή μέσα από τα βιώματα φίλων και γνωστών.

Κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε.

Πώς ζούμε μέχρι τότε;

Why is a child's life more important than an adult's?

Could it be that a child can be assimilated, whereas an adult, with a somewhat shaped identity, is more of a threat?..

Greece, the 51st state!

Γίνεται ένα έθνος να πέσει σε κατάθλιψη;

Ξέρω τι με κρατά στην Ελλάδα. Δεν είναι ότι αγαπώ πολύ τη χώρα μου και δε θέλω να την αφήσω. Την αγαπώ, αλλά δε μένω γι’αυτό. Δεν είναι ότι θέλω να παλέψω εδώ, γιατί το θεωρώ κάποιο είδος χρέους.

Γίνε μέρος του πληρώματος.

Υπάρχει λόγος που εκφράζεσαι χαιρέκακα; Υπάρχει λόγος που μιλάς εκδικητικά; Υπάρχει λόγος που προκαλείς; Νιώθεις νικητής; Για ποιον λόγο; Τι κέρδισες εσύ από όλο αυτό; Τι κέρδισαν οι άνθρωποί σου; Ποιος κέρδισε;

Προτιμώ το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, από το γνωστό με βάρκα την απελπισία.

Βάρκα που εύκολα μπορεί να αλλάξει όνομα, όμως. Ταπεινά θεωρώ ότι το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι οικονομικό, κι ότι καταστρεφόμαστε και τιμωρούμαστε στοχεύοντας ένα σύμπτωμα.

Εργαζόμενοι, αυτή η μάστιγα

Για να καταλάβω..

..με βάση όσα διαβάζω και ακούω: τόσα χρόνια ζούσαμε στη Νορβηγία (/Σουηδία/ Ελβετία) του νότου, όλα δούλευαν ρολόι, αλλά βαρεθήκαμε πια όλο τα ίδια και τα ίδια κι είπαμε να αλλάξουμε τον αέρα μας ψηφίζοντας κάτι διαφορετικό, βρε αδερφέ.

Περίμενε κανείς η ζωή του να γίνει έτσι;

Είχες τα καλύτερα γκομενάκια. Δεν ήσουν ποτέ μόνη. Περίμενες να παντρευτείς για να χωρίσεις και να γίνεις single mom;

Ήσουν το παιδί αστέρι. Πρώτη στο σχολείο, στον αθλητισμό, στη μουσική, σε όλα. Περίμενες να είσαι μόνη και άνεργη στα 30+;

Η καλύτερη μαθήτρια, αγοροκόριτσο, πέρασες ιατρική στην Αθήνα, απ’τις κούκλες της σχολής, γνώρισες τον άνθρωπό σου στο πανεπιστήμιο, έκανες οικογένεια, τα μεγάλωσες όπως έπρεπε, τα σπούδασες, ήσουν πάντα έντιμη και βοηθούσες τον συνάνθρωπο, πιστεύεις στον όρκο του Ιπποκράτη. Περίμενες στα 60+ σου με 35 χρόνια εργασίας, να μένεις – παντρεμένη – μόνη σου, για να ζεις την οικογένεια, μακριά από όλους; Τα άνεργα παιδιά σου και τον σύζυγο με την κουτσουρεμένη σύνταξη.

Στη σπηλιά ή στο φως;

 – Τι λέγαμε προχτές, αφεντικό; Να φωτίσεις, λέει, το λαό, να του ανοίξεις, λέει, τα μάτια! Ορίστε του λόγου σου ν’ανοίξεις τα μάτια του μπαρμπα-Αναγνώστη!

Περί «ελευθερίας» – καμία ουσιαστική απάντηση, μόνο ερωτήματα.

Σκεφτόμουν, χρόνια τώρα, πριν και από την κρίση, ότι από το 1453 και μετά δεν έχουμε υπάρξει ουσιαστικά ελεύθεροι, όσοι κατοικούμε μέσα από τα σύνορα αυτού του τόπου που ονομάζουμε Ελλάδα.

“If we take man as he is we make him worse, but if we take man as he should be, we make him capable of becoming what he can be”

Είναι πολύ σκληρό να είσαι γυναίκα….

Πέρα από αυτά που μας έχουν πείσει, ή πείθουμε εμείς τον εαυτό μας ότι είναι ωραία, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, και δεν αντέχουμε να μην είναι.

Μια Στρουμφίτα στην Αθήνα

ΚΑΙ ΝΑΙ, έτυχε την πιο κρύα μέρα του εφετινού χειμώνα να τελειώσει το πετρέλαιο και να μην έχω θέρμανση στο σπίτι,