*Μπορούμε*, θα μπορούσαμε και *σήμερα*, να έχουμε *όλοι* μία *καλή* ζωή. Αλλά μόνο αν την έχουμε *όλοι*.

Ζούμε σε τόσο όμορφο πλανήτη, τόσο όμορφο πλανήτη.. Σκεφτόμουν, σε όποιο μέρος της Γης κι αν πάει κανείς, σε όποιο μήκος ή πλάτος, θα βρει τοπία τόσο όμορφα που δακρύζει από συγκίνηση από την ομορφιά. Και ζούμε σε μία εποχή που έχουμε τα μέσα να τα χαιρόμαστε όλοι μας. Έχουμε τα μέσα, έχουμε την τεχνητή νοημοσύνη και τις μηχανές να παράγουν, έχουμε τα μέσα να μη δουλεύει κανείς μας, παρά μόνο αν επιθυμεί και σε ό,τι αγαπά, και να τα χαιρόμαστε όλοι μας, όλα αυτά, μαζί. Μία κοινωνία, η ανθρώπινη κοινωνία. Να στηρίζουμε όποιο μέρος του κόσμου χρειάζεται κάτι, όταν το χρειάζεται, με όποιον τρόπο και όποια μέσα το χρειάζεται. Όλοι, όλοι για έναν και ένας για όλους. Δε ζούμε στην εποχή των προγόνων μας, που έπρεπε να δουλέψουν σε σκληρές δουλειές για να ζήσουν. Που γη σήμαινε πόροι και τους χρειάζονταν και τους λήστευαν οι αυτοκρατορίες για να αναπτυχθούν. Δε χρειάζεται σήμερα, δε μας χρειάζεται! Μπορούμε να είμαστε ΟΛΟΙ καλά. Σε μία κοινωνία χωρίς καν χρήματα. Γιατί να μην μπορεί όποιος πεινάει, απλώς, να φάει, αυτό που θέλει να φάει; Πόσοι θα θέλουν κάθε μέρα χαβιάρι, άλλωστε, και για πόσο; Θα το δοκιμάσουν, στο τέλος μακαρόνια θα θέλουμε, όπως και να’χει.

Μπορούμε, και δε θέλουμε! Είναι θέμα επιθυμίας, είναι θέμα επιλογής. Αυτή είναι η δυστυχία. Μπορούμε, και προτιμάμε να ζούμε σε έναν κόσμο που κάποιοι ψυχοπαθείς τρελοί γουστάρουν να ισοπεδώνουν πόλεις, να σκοτώνουν μαζικά συνανθρώπους μας, να γενοκτονούν το είδος μας. Να δηλητηριάζουν για αιώνες την πανέμορφη γη μας. Γιατί αυτό το έδαφος δηλητήριο θα παράγει, για δεκαετίες. Με αυτό το ποτίζουν οι βόμβες και οι κατεδαφίσεις. Προτιμάμε 8 άνθρωποι, 8 άνθρωποι να έχουν όσα το 50% των ανθρώπων όλων! 8 άνθρωποι να έχουν περισσότερα από όσα θα μπορέσουν ποτέ να ξοδέψουν όλοι οι απόγονοί τους στους αιώνες, από το να είμαστε ΟΛΟΙ καλά. Να μην έχουμε πια χρήματα.

Τι αρρώστια είναι να έχει κανείς ανάγκη να έχει παραπάνω από τους γύρω του; Τι αρρώστια είναι να του είναι πιο σημαντικό να έχει περισσότερα από τους γύρω του ακόμα κι αν δεν έχει αρκετά, από το να έχει όλα όσα χρειάζεται σε έναν κόσμο που έχουν όλα όσα χρειάζονται όλοι; Τι παράνοια είναι σε μία κλίμακα από το 1 ως το 10, να προτιμά κανείς να έχει 4 φτάνει οι περισσότεροι να έχουν 1 (και 5 νοματαίοι 10), από το να έχουν ΟΛΟΙ μαζί 7 ή 8;

Ένας κόσμος που δεν υπάρχει ανάγκη επιβίωσης, που η στέγη, η τροφή, η εκπαίδευση, η υγεία, οι μεταφορές, η ενέργεια, ό,τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ζήσει καλά, είναι εξασφαλισμένο για όλους. Ένας κόσμος που λαμπρά μυαλά, εκατομμύρια λαμπρά μυαλά, θα έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν, να δοκιμάσουν, να ερευνήσουν, να εφεύρουν, να δημιουργήσουν. Και άλλοι τόσοι καλλιτέχνες. Που δε θα φοβούνται να δοκιμάσουν, επειδή η αποτυχία σημαίνει ότι θα πεθάνουν στον δρόμο. Που δε θα τους στερείται η εκπαίδευση, επειδή πρέπει να βιοποριστούν. Επειδή από παιδιά πρέπει να ζήσουν τις οικογένειές τους, ή ακόμα τους βάζουν ένα όπλο στον ώμο και τα στέλνουν να σκοτώσουν και να σκοτωθούν. Ένας κόσμος που η εγκληματικότητα δεν έχει λόγο ύπαρξης, που η συλλογική υγεία είναι καλύτερη, που εξοικονομεί πόρους από όσα σήμερα ξοδεύει για τη διαχείριση της φτώχιας, της ανισότητας, και των συνεπειών της. Θα υπάρχουν τζαμπατζήδες, που θα κάθονται και θα ζουν χωρίς να προσφέρουν; Θα υπάρχουν. Όπως υπάρχουν και τώρα, υπερβολικά πολλοί από όσους απομυζούν την κοινωνία και αποσύρουν ό,τι μπορούσε να επενδύεται για την ανάπτυξή της, για να το συσσωρεύουν σε πλούτο. Κι αυτούς, για κάποιον λόγο, υπερβολικά πολύς κόσμος τους προσκυνά. Και τι έγινε αν υπάρχουν και άνθρωποι που απλώς ζουν; Γιατί πρέπει να κερδίζουμε το δικαίωμα στη ζωή; Όσοι θα επιθυμούν παραπάνω, θα μπορούν να εργάζονται και να απολαμβάνουν παραπάνω, αλλά σε μία βάση που ΟΛΟΙ θα είναι καλά, και ΚΑΝΕΙΣ δε θα έχει τόσο παραπάνω, που να στερεί από άλλους το δικαίωμα στο ευ ζειν, όχι απλώς στην επιβίωση – και σήμερα δε μας νοιάζει καν η επιβίωση των άλλων.

Αυτός ο κόσμος είναι εφικτός. Δεν τον θέλουμε. Μπορούμε να τον έχουμε, δεν τον θέλουμε. Θέλουμε να ζούμε σε αυτήν την όλο και πιο σκοτεινή δυστοπία. Γιατί μας έχουν πείσει αυτοί που μας εκμεταλλεύονται ότι για κάποιον λόγο αυτό είναι «δίκαιο», ότι για κάποιον λόγο αυτό είναι «αξιοκρατικό», όλος αυτός ο αποκλεισμός, η εκμετάλλευση, οι διακρίσεις, είναι «δίκαιο» και «αξιοκρατικό». Έχουμε τα μέσα, είναι εφικτό, δεν έχουμε τη θέληση! Είναι παράνοια.. Απελπισία..

Όχι, δεν περιμένω ότι αυτή η μέρα θα έρθει σύντομα. Αν δεν προλάβουμε (που πιστεύω ότι θα προλάβουμε) τον καρπό της βραβευμένης με Νόμπελ έρευνας του Yamanaka σε 20-25 χρόνια, να επιστρέψουμε στα 25 με την ωριμότητα και τις τραυματικές εμπειρίες των χρόνων που θα έχουμε ζήσει ως τότε, αυτή η μέρα δε θα έρθει καν στη διάρκεια της ζωής μας. Όμως δεν έχουμε πολλές επιλογές, παρά δύο. Στην πορεία που βρισκόμαστε, οι επιλογές είναι συνεχίζουμε όπως πάμε και καταστρεφόμαστε, ή αλλάζουμε εντελώς πορεία. Τώρα μας φαίνεται σαν αυτός ο κόσμος που ζούμε, όπως ζούμε, αυτό το οικονομικοπολιτικό σύστημα, να είναι αναπόφευκτος, ο μόνος δυνατός, ο μόνος ρεαλιστικός. Το ίδιο πίστευαν σε κάθε ιστορική περίοδο για κάθε επικρατούν σύστημα. Κάθε σύστημα που ανατράπηκε για να έρθει το καινούργιο «τέλος της Ιστορίας». Θα ζήσουμε στο Mad Max ή στο Star Trek. Και είναι και τα δύο στο χέρι μας. Σήμερα. Δυστυχώς διαλέγουμε να βυθιστούμε πολύ πιο σκοτεινά, πρώτα. Ελπίζω στην εξέλιξη της έρευνας του Yamanaka (που από άλλους επιστήμονες βρίσκεται πια σε επίπεδο δοκιμών σε ανθρώπους), και να βγούμε αρκετοί από τη σπηλιά στο φως, να χαιρόμαστε όλοι μαζί τον πανέμορφο, τόσο μοναδικό πλανήτη μας, να ζήσουμε τη ζωή για την οποία είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι ως ανθρώπινο είδος, και αξίζουμε.