«Χαχαχαχα, εμείς έτσι τη λέμε τόσα χρόνια, πουτάνα!»

Εν συντομία: οι γυναίκες που κάνουν σεξ με διάφορους άντρες είναι πουτάνες, οι γυναίκες μπορούν να κάνουν σεξ όποτε και με όποιον θέλουν, άρα οι γυναίκες κάνουν συνέχεια σεξ, άρα οι γυναίκες είναι πουτάνες, άρα μου χρωστάνε σεξ (άρα με προσβάλλουν αν δε θέλουν να κάνουν συγκεκριμένα με εμένα), το δικαιούμαι και θα το πάρω (βιασμός, που όμως δεν το θεωρούν βιασμό γιατί είναι δικαίωμά τους, αφού το θέλουν). Και σε πιο ακραίες περιπτώσεις, άρα θέλει να χωρίσουμε για να πηγαίνει με άλλους αντί για εμένα, η πουτάνα, όχι δε θα της το επιτρέψω (γυναικοκτονία).

Ακολουθεί το παραπάνω σε μακρινάρι.

Ο σεβασμός

Φαίνεται στη χώρα μας να συγχέεται ο σεβασμός  με την εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη χρειάζεται να κερδίζεται (έστω και με το να εμπνέεται). Ο σεβασμός όχι. Ο σεβασμός χρειάζεται να προϋποτίθεται.  Κι αν κάποιος κάνει κάτι για να τον χάσει, χάνεται. Όμως χαρακτηρίζει το υποκείμενο, όχι το αντικείμενο.

Τι θέλουν, τέλος πάντων, οι γυναίκες;

«Τι θέλουν οι γυναίκες». «Οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν». 

Special Snowflake

Δεν είμαστε. Και είμαστε. Όμοιοι, και τελείως ξεχωριστοί. Με τις δικές μας ιδιαίτερες δυνατότητες. Τις δικές μας ιδιαίτερες αδυναμίες. Βιώνουμε τη ζωή μέσα από αυτές. Τις δικές μας δυνατότητες, που μας επιτρέπουν να δουλεύουμε ή και να ξεπερνούμε κάποιες αδυναμίες. Τις δικές μας αδυναμίες, που κάποιες μπορεί να είναι αξεπέραστες, κάποιες να μη μας επιτρέπουν να αναδείξουμε τις δυνατότητές μας. Δυνατότητες, που για άλλους είναι στον κόσμο της φαντασίας ή που χρειάζονται πολλή προσπάθεια για να φτάσουν ένα κομμάτι από αυτά που σε κάποιον έρχονται φυσικά. Αδυναμίες που για κάποιους δεν υφίστανται, κι αφού οι ίδιοι δεν τις αντιμετωπίζουν, τις θεωρούν υπαρκτές μόνο ως δικαιολογία, όσων τις βιώνουν.

Συμβιβασμός / Αποδοχή #2

Κι αφού βρήκες έναν άνθρωπο με τον οποίο αποφάσισες να συμβιβαστείς – μα δεν αποδέχτηκες ως είναι – είπατε να κάνετε και παιδί. Κι αφού δε βρήκες όσα ήθελες στον/η σύζυγο, θα τα καλλιεργήσεις στο παιδί σου. Εκεί δε χρειάζεται να συμβιβαστείς.

Συμβιβασμός / Αποδοχή #1

«Κάποια στιγμή πρέπει να συμβιβαστείς». Κουβέντα που παίζει να είχαμε κάθε χρονιά σε λευκό τοπίο. Την κάναμε και σε διαφορετικό φέτος. Δεν ξέρω αν εκείνος νιώθει ότι συμβιβάζεται κάθε φορά. Κάθε φορά. Τι προσφέρει ο συμβιβασμός;

Οδηγίες προς ναυτιλλoμένους σε φουρτούνα – για να σκοτωνόμαστε πολιτισμένα.

Επειδή έρχεται η ώρα που τα πράγματα δεν πάνε καλά. Επειδή σου φταίνε άλλα και ξεσπάς στον πρώτο κοντινό σου άνθρωπο. Επειδή ένας φίλος δε σου φέρθηκε εντάξει. Επειδή σε απάτησε. Επειδή την απάτησες. Επειδή θέλεις να φύγεις και δεν ξέρεις πώς. Επειδή σε έχουν αδικήσει. Επειδή σου φέρθηκαν άσχημα. Επειδή, επειδή, επειδή. Μα κι επειδή πάνω στον θυμό ή την απόγνωση, μπορεί να νομίζεις ότι έχεις πάρει οριστικές αποφάσεις που καθόλου οριστικές δεν είναι, όταν η θάλασσα γαληνέψει πάλι κι έρθει μια «κανονικότητα» (κι αν όντως είναι, αποφάσισέ το τότε, εν ηρεμία).  Κι επειδή το να θυμώσουμε εύκολα μπορεί να είναι θέμα χαρακτήρα (ή του τρόπου που κοινωνικοποιηθήκαμε), αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο απέναντί μας είναι θέμα προσωπικής καλλιέργειας και γι’αυτό είναι εύκολο, σχετικά, να κάνουμε κάτι: