Ας τα κάνουν, επιτέλους, υποχρεωτικά τα ρημάδια

Ως μέλη μιας κοινωνίας, για να επωφελούμαστε από όσα αυτό μας προσφέρει, εκχωρούμε μέρος της «ελευθερίας» μας, προς όφελος της αρμονικής και αμοιβαία επωφελούς συνύπαρξης. Πόσω μάλλον στο πλαίσιο ενός κράτους, όπου εκχωρούμε ακόμα μεγαλύτερο μέρος της ατομικής «ελευθερίας», απολαμβάνοντας όσα το κράτος μπορεί να προσφέρει, όπως τα προσφέρει. Αυτό είναι ένα «συμβόλαιο» μεταξύ μελών της κοινωνίας με το κοινωνικό σύνολο, και μεταξύ πολιτών και κράτους.

«Ματώνουμε» ( ; ) Σπίτι

Αστεία που είναι η γυναικοκτονία*

Ένα τραγικό επακόλουθο του «Μένουμε Σπίτι», είναι η αύξηση των περιπτώσεων ενδοοικογενειακής βίας. Για κάποιες γυναίκες και παιδιά, «Μένουμε Σπίτι» = μένω φυλακισμένη με τον βασανιστή μου. Ο οποίος, επιπλέον, μόνη εκτόνωση έχει πλέον τη γυναίκα, ή/και το παιδί, με την οποία ζει. Για πολλές γυναίκες και παιδιά ο κορωνοϊός θα ήταν απείρως προτιμότερος.

Τι σημαίνει να είσαι καλά;

Αρκεί να είσαι ζωντανός και αρτιμελής; Τότε δε θα έπρεπε ό,τι και να συμβαίνει, να είμαστε πάντα ικανοποιημένοι και χαρούμενοι, απλώς και μόνο επειδή υπάρχουμε; (Και με αυτήν τη λογική, θα υπήρχε λόγος να προσπαθήσουμε να φύγουμε από τις σπηλιές;)

Ο σεβασμός

Φαίνεται στη χώρα μας να συγχέεται ο σεβασμός  με την εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη χρειάζεται να κερδίζεται (έστω και με το να εμπνέεται). Ο σεβασμός όχι. Ο σεβασμός χρειάζεται να προϋποτίθεται.  Κι αν κάποιος κάνει κάτι για να τον χάσει, χάνεται. Όμως χαρακτηρίζει το υποκείμενο, όχι το αντικείμενο.