Τα προβλήματα δεν τα λύνει ο χρόνος. Τα λύνει η δράση.

Η αδράνεια βαφτίζεται «αναμονή». Η «αναμονή» χαρακτηρίζεται ως στρατηγική επιλογή. Μα είναι μάλλον αποφυγή. Κι η αποφυγή από μόνη της δε δίνει λύσεις. Το πρόβλημα συχνά διογκώνεται με τον χρόνο. Παγιδεύεσαι σε μία φαύλη δίνη, σε εγκλωβίζει και σε τραβάει προς τα κάτω κι όσο ο χρόνος περνά, τόσο πιο ανήμπορος νιώθεις, τόσο πιο πολύ θέλεις να περιμένεις, να λυθούν όλα μαγικά. Κι η αναμονή για πότε γίνεται η ζωή σου. Η δίνη για πότε γίνεται η πραγματικότητά σου. Για πότε συνηθίζεις, και συνηθίζεις και την αναμονή, μα πια ο στόχος σου είναι αόριστος. Για πότε συνηθίζεις να θέλεις να φύγεις μα να έχεις κιόλας βολευτεί, εκεί, σε αυτό που απέφευγες να αντιμετωπίσεις. 

Let go..

Φοβάσαι. Είναι λογικό να υπάρχουν στιγμές που φοβάσαι. Είναι λογικό να υπάρχουν και περίοδοι που φοβάσαι.

Ισορροπίες..

Είσαι καλύτερα τώρα; Ήσουν καλύτερα πριν; Ήσουν καλύτερα πιο πριν; Πότε το ξέρεις; Ισορροπίες, εύθραυστες. Του τίποτα. Ή του τρόμου. Ιδανικές. Ή παράλογες.