Ζούμε σε τόσο όμορφο πλανήτη, τόσο όμορφο πλανήτη.. Σκεφτόμουν, σε όποιο μέρος της Γης κι αν πάει κανείς, σε όποιο μήκος ή πλάτος, θα βρει τοπία τόσο όμορφα που δακρύζει από συγκίνηση από την ομορφιά. Και ζούμε σε μία εποχή που έχουμε τα μέσα να τα χαιρόμαστε όλοι μας. Έχουμε τα μέσα, έχουμε την τεχνητή νοημοσύνη και τις μηχανές να παράγουν, έχουμε τα μέσα να μη δουλεύει κανείς μας, παρά μόνο αν επιθυμεί και σε ό,τι αγαπά, και να τα χαιρόμαστε όλοι μας, όλα αυτά, μαζί. Μία κοινωνία, η ανθρώπινη κοινωνία. Να στηρίζουμε όποιο μέρος του κόσμου χρειάζεται κάτι, όταν το χρειάζεται, με όποιον τρόπο και όποια μέσα το χρειάζεται. Όλοι, όλοι για έναν και ένας για όλους. Δε ζούμε στην εποχή των προγόνων μας, που έπρεπε να δουλέψουν σε σκληρές δουλειές για να ζήσουν. Που γη σήμαινε πόροι και τους χρειάζονταν και τους λήστευαν οι αυτοκρατορίες για να αναπτυχθούν. Δε χρειάζεται σήμερα, δε μας χρειάζεται! Μπορούμε να είμαστε ΟΛΟΙ καλά. Σε μία κοινωνία χωρίς καν χρήματα. Γιατί να μην μπορεί όποιος πεινάει, απλώς, να φάει, αυτό που θέλει να φάει; Πόσοι θα θέλουν κάθε μέρα χαβιάρι, άλλωστε, και για πόσο; Θα το δοκιμάσουν, στο τέλος μακαρόνια θα θέλουμε, όπως και να’χει.
