Ένα παιδί που αγαπά τον αθλητισμό επιλέγει να αφοσιωθεί εκεί, θυσιάζοντας
το διάβασμα. Ένα που είναι εξίσου καλό και αγαπά εξίσου τον αθλητισμό, χωρίς
όμως την ίδια πρόσβαση, επιλέγει το διάβασμα για να προχωρήσει σε σπουδές.
Γράφω ως άτομο που ασχολείται με τον αθλητισμό από τα 5 του, και έχοντας
διακρίσεις (που τότε δε μοριοδοτούνταν).
Δεν κάνουν θυσίες τα παιδιά που επιλέγουν τον πρωταθλητισμό (έχοντας την τύχη να έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν – για πάρτε το κοριτσάκι με ταλέντο στην ενόργανη που όλη μέρα ασχολείται με αυτήν, αλλά μένει στην Κολοπετινίτσα, και οι γονείς του δεν καταλαβαίνουν από τούμπες. Ποιο παιδί θυσιάζεται, πραγματικά;). Με τον έρωτά τους ασχολούνται. Μακάρι να μπορούσαν όλα τα παιδιά να το κάνουν αυτό. Είναι ικανά, και μαζί τυχερά. Δώρο για το πρεστίζ που φέρνουν (ή μπορεί να φέρουν, αν μιλάμε για Πανελλήνια πρωταθλήματα) στη χώρα είναι τα μόρια, όχι αποζημίωση για τις χαμένες ώρες διαβάσματος.
Συμφωνώ ότι τα μόρια θα έπρεπε να καταργηθούν. Κανονικά θα έπρεπε να μην
υπάρχουν καν κατατακτήριες, να μπαίνουν όλα τα παιδιά (και άτομα κάθε ηλικίας –
συμπεριλαμβανομένων αθλητών που έχουν τον χρόνο να σπουδάσουν) όπου θέλουν, και
όσα είναι ικανά να παίρνουν πτυχίο με το σπαθί τους. Αλλά να έχουν και 2
ευκαιρίες σε κάθε μάθημα, μετά τέλος. Θα ισορροπούσε το σύστημα, και θα
έβγαιναν και καλύτεροι απόφοιτοι. ΑΛΛΑ από τη στιγμή που δεν είναι έτσι τα
πράγματα, τα μόρια είναι άδικα. Άντε να ίσχυαν μόνο για ΤΕΦΑΑ, αφού εκεί έχουν
μια κάποια εξειδίκευση αυτά τα παιδιά.
(Ας προσπαθήσουμε *γι’αυτό*, να καταργηθούν οι κατατακτήριες – κι ας ήμασταν εμείς αδικημένοι.)
Κατά τα άλλα, βλέπω πια ένα σωρό πιτσιρίκια, που αντί να αγαπούν το άθλημα
και να γουστάρουν να το προσεγγίζουν σφαιρικά (δεν είναι όλα τα αθλήματα
μπάσκετ και ποδόσφαιρο), εστιάζουν σε ένα μέρος του που μπορεί να τους φέρει
θέση (μη μιλήσω και για το μισογυνικό, εγωπαθές σκουπίδι που το παίζει αθλητής
ενόργανης, κάνει μόνο κρίκους για τα μετάλλια, απέναντι σε αθλητές ενόργανης,
και την ενόργανη την έχει γραμμένη. Ή για το karate, πχ, που πλέον επιλέγουν είτε μόνο kata, κάποια, είτε μόνο kumite τα περισσότερα, επειδή είναι πιο εύκολο
να διακριθεί εκεί κανείς, και δεν ασχολούνται με το karate – από μωρά.. Και πόσες σχολές που κάνουν μόνο kumite στην πράξη και όχι karate, για τον ίδιο λόγο [και τι υποβάθμιση έχει επιφέρει αυτό στη μαύρη ζώνη και στην τέχνη]. Και μπορώ να σκεφτώ και πολλά άλλα αθλήματα να υποφέρουν από αυτό, ακόμα και τα ομαδικά, όπου παίρνουν τα παιδιά εξειδίκευση στη θέση από μικρούλια), και από πίσω γονείς.
Παιδιά από 10 και 11 χρόνων, να αθλούνται για τη θέση και τα μόρια. Για ποιον
υγιή αθλητισμό μιλάμε; Γιατί να δίνεται η δυνατότητα τόσα πολλά παιδιά, στην
τελική, να υφίστανται τέτοια πίεση; Βλέπω παιδιά που δε θα γίνουν ποτέ πρωταθλητές
(δεν αρκεί η προσπάθεια σε τέτοιο επίπεδο, θέλει και ταλέντο και τύχη), να
προσπαθούν για το μετάλλιο, αντί να αθλούνται και να θέλουν να γίνουν καλύτερα
επειδή αγαπούν το άθλημα, και να το διασκεδάζουν, εδώ που τα λέμε. Θα συνέβαινε
αυτό αν δεν υπήρχαν τα μόρια; Γιατί μια φορά κι έναν καιρό δε θυμάμαι να
συνέβαινε έτσι.
Ή δεν είναι γνωστό που σχολεία μαζεύουν αθλητές από όλη την Ελλάδα, ώστε να
κερδίζουν πρωταθλήματα για να παίρνουν μόρια ή απευθείας θέσεις σε πανεπιστήμια
(και πόσα συνεχίζουν το άθλημα μετά, σε υψηλό επίπεδο;); Αυτό πόσο δίκαιο είναι
για ταλέντα που προσπαθούν σε όλη την Ελλάδα, και δεν έχουν τη δυνατότητα να
μετακομίσουν για να είναι στο σχολείο που εκμεταλλεύεται το σύστημα; Πόσο
δίκαιο για κανονικές σχολικές ομάδες, για αθλητές χωρίς την ίδια οικονομική
δυνατότητα, για αθλητές που οι γονείς τους δεν μπορούν να αλλάξουν τόπο
διαμονής για διάφορους λόγους, και πάει λέγοντας;
Επιπλέον, δεν κάνει διακρίσεις ένα τέτοιο σύστημα, γενικότερα, προς όφελος
μαθητών που μένουν Αθήνα ή Θεσσαλονίκη και έχουν πρόσβαση σε υποδομές και
προπονητές, και αθλήματα;
Και πόσα άλλα, από ψεύτικες συμμετοχές, που αποκλείουν ταλέντα, μέχρι
πρωτιές σε πρωταθλήματα με 5 νοματαίους πανελλαδικά, αθλημάτων που δεν ξέρει
ούτε η μάνα τους ή που υπάρχει μόνο μία υποδομή σε ολόκληρη τη χώρα και που η
εύκολη μοριοδότηση είναι, συχνά, το κριτήριο επιλογής τους (και συνέχεια δεν
υπάρχει).
Οι θέσεις στο δημόσιο ή στα σώματα ασφαλείας, που παίρνουν τα άτομα που
κερδίζουν πανευρωπαϊκούς, παγκόσμιους και ολυμπιακούς αγώνες, τιμής ένεκεν
είναι, που ανέδειξαν τη χώρα. Όχι αποζημίωση για τις “θυσίες” τους. Να ήταν
έτσι οι θυσίες!
TL/DR, το κέφι τους κάνουν
τα παιδιά που ασχολούνται με πρωταθλητισμό, δε θυσιάζονται για κάποιον (αν
υπάρχει μία περίπτωση να “θυσιάζονται”, είναι αν τα πιέζουν οι γονείς τους
για τα μόρια, ενώ τα ίδια δε γουστάρουν, και αργά ή γρήγορα θα καούν). Ή, έκαναν
το κέφι τους πριν από αυτήν τη γενικευμένη μοριοδότηση. Που, τελικά, σε τι συμβάλλει;
Δεν κάνουν θυσίες τα παιδιά που επιλέγουν τον πρωταθλητισμό (έχοντας την τύχη να έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν – για πάρτε το κοριτσάκι με ταλέντο στην ενόργανη που όλη μέρα ασχολείται με αυτήν, αλλά μένει στην Κολοπετινίτσα, και οι γονείς του δεν καταλαβαίνουν από τούμπες. Ποιο παιδί θυσιάζεται, πραγματικά;). Με τον έρωτά τους ασχολούνται. Μακάρι να μπορούσαν όλα τα παιδιά να το κάνουν αυτό. Είναι ικανά, και μαζί τυχερά. Δώρο για το πρεστίζ που φέρνουν (ή μπορεί να φέρουν, αν μιλάμε για Πανελλήνια πρωταθλήματα) στη χώρα είναι τα μόρια, όχι αποζημίωση για τις χαμένες ώρες διαβάσματος.
(Ας προσπαθήσουμε *γι’αυτό*, να καταργηθούν οι κατατακτήριες – κι ας ήμασταν εμείς αδικημένοι.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου